10 Grudnia – Stop przemocy mężczyzn!

NIE! przyzwoleniu na męską normę przemocy

  • Dowiedz się więcej!

  • Doświadczenia przemocy

  • Telefony zaufania

    TELEFON ZAUFANIA 10GRUDNIA: 698991142 od pon do pt między 16:00 a 18:00

  • TEL: 0 789 30 65 66 Pon – Pt 13.00-19.00

  • Kompleksowe wsparcie ofiarom i świadkom przemocy domowej

  • Kursy WenDo

    WenDo samoobrona

    Katowice 20-21.07

  • Wydawnictwa

    Paradoks macho

    Paradoks macho: Jackson Katz

  • Między Nami Zin

  • Archiwum

  • Tagi

  • Kalendarz

    Maj 2011
    Pon W Śr C Pt S N
    « Kwi   Czer »
     1
    2345678
    9101112131415
    16171819202122
    23242526272829
    3031  

Kobieta Sprawczyni i Ofiara Przemocy

Posted by 10grudnia w dniu Maj 7, 2011

W Teatrze Wielkim w Poznaniu odbyła się Debata z okazji Festiwalu „Rok Kobiet”, której partnerem merytorycznym było Centrum Praw Kobiet. W roku 2011 odbędzie się dziesięć premier operowych, poświęconych problematyce kobiet. Nasza Debata odbyła się z okazji premiery „Toski” w reż. Laco Adamica.

Spotkanie poprowadziła aktorka Agnieszka Wagner, która w serialu pt ,,Barwy Szczęścia” wystąpiła w roli kobiety, która doświadczyła przemocy domowej. Jak znacząca była to rola najlepiej świadczy fakt, że po udziale w serialu zaczęły do niej zgłaszać się z prośbą o pomoc kobiety, które doznawały przemocy ze strony swoich partnerów. Ta sytuacja skłoniła ją do bliższego przyjrzenia się problemowi przemocy w rodzinie i kontaktów z CPK. Zgodziła się zostać naszą ambasadorką i swoją postawą, i całą osobą reprezentować interesy pokrzywdzonych kobiet.
Przedstawicielką Fundacji w debacie była dyrektorka CPK Urszula Nowakowska. Do udziału w debacie zostały zaproszone również dr Katarzyna Sękowska – Kozłowska z Centrum Praw Człowieka w Poznaniu – specjalistka od prawa międzynarodowego oraz mjr Magdalena Polsakiewicz – Zielińska psycholog z 13-letnim doświadczeniem z Aresztu Śledczego w Lesznie.  Jedną z uczestniczek spotkania była skazana kobieta za zabójstwo na tle przemocy domowej obecnie pracownica fundacji Centrum Praw Kobiet, autorka m. in. scenariuszy „Węzły życia” i „Nic nie zrobiłam”, które doczekały się realizacji przez uczestniczki programu „Praca i godne życie dla kobiet ofiar przemocy”. W spotkaniu uczestniczyli także  przedstawiciele Wydziału Prewencji Komendy Miejskiej Policji w Poznaniu kom. Monika Micek – Grześkowiak oraz st. asp. Dariusz Nowak z Komendy Wojewódzkiej Policji w Poznaniu.

Czy przemoc domowa jest neutralna ze względu na płeć? Było to pierwsze pytanie zadane przez prowadzącą spotkanie. Według Urszuli Nowakowskiej mówienie o przemocy domowej językiem neutralnym płciowo jest w istocie marginalizacją rzeczywistego problemu jakim przemoc wobec kobiet. Ofiarami przemocy domowej, jak wskazują różne statystyki i badania, w 90 % do 95 % są kobiety, a sprawcami mężczyźni . Kobiety osiem razy częściej padają ofiarami przemocy ze strony partnera niż mężczyźni. Skutki stosowanej przemocy wobec kobiet i dzieci są również nieporównywalnie poważniejsze od przemocy, która staje się udziałem mężczyzn.

„Chcąc skutecznie zwalczać przemoc w rodzinie wobec kobiet nie możemy zapominać o jej korzeniach, a  one wiążą się z dyskryminacją, kobiet i ich  nierównym statusem  społecznym” – stwierdziła Dyrektorka Fundacji Centrum Praw Kobiet.
Według K. Sękowskiej – Kozłowskiej nawet w najważniejszym dokumencie prawa międzynarodowego jakim jest Konwencja ONZ w sp. Likwidacji Wszelkich Form Dyskryminacji Wobec Kobiet,  uchwalona w 79’ nie wspomina się o przemocy wobec kobiet . Dopiero w 93’ komitet nadzorujący wprowadzanie konwencji wydał ogólne zalecenia dla państw, w których pojawiła się kwestia przemocy wobec kobiet. W dokumencie tym, mówi się o prawie kobiety do wolności osobistej, bezpieczeństwa osobistego, prawie do prywatności, prawie do sądu. Zakazuje się tam praktyk takich jak zbrodnie honoru czy przymusowe sterylizacje. To co niezwykle istotne, to nałożenie na  państwa pozytywnego obowiązku przeciwdziałania przemocy wobec kobiet oraz walki z wizerunkiem kobiety, jako ofiary w społeczeństwie. Każda kobieta, która sądzi, że nie otrzymała należytej pomocy i wsparcia ze strony wymiaru sprawiedliwości, może złożyć skargę o naruszenie konwencji do Komitetu ds. Likwidacji Dyskryminacji Kobiet. Z punktu widzenia języka jakim mówimy o przemocy wobec kobiet niezwykle istotna była konferencja ONZ ds. Praw człowieka w Wiedniu w 1992 roku podczas, której uznano, że przemoc wobec kobiet stosowana przez ich partnerów narusza prawa człowieka.
Podstawową różnicą między prawem międzynarodowym, a prawem w Polsce jest język jakim mówimy o przemocy wobec kobiet. W Polsce nawet w preambule do ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie nie pojawia się słowo kobieta, a przemoc w rodzinie wciąż jest postrzegana bardziej w kategoriach konfliktu rodzinnego niż naruszeń praw człowieka. Od standardów międzynarodowych różni nas również to, że tam standardem jest zakaz mediacji w sprawach o przemoc w rodzinie, a w Polsce mediacje najczęściej stosowane sa w sprawach o przemoc domową.
Przedstawiciel Komendy Wojewódzkiej Policji w Poznaniu st. asp. Dariusz Nowak zgodził się, że przemoc wobec kobiet jest nieporównywalnie większa od przemocy wobec mężczyzn w rodzinie. Stwierdził dodatkowo, że niezmiernie często zdarza się, że mężczyzna sprawca przemocy broni się przed zarzutami wnosząc do sądu o znęcanie się nad nim partnerki. – „Jednak wprowadzona nowelizacja ustawy nie rozwiązuje problemu. Policja tak jak wcześniej nie ma jednoznacznych środków, z których mogłaby skorzystać w trakcie bezpośredniej interwencji w rodzinie. Każde zabójstwo na tle przemocy domowej jest porażką systemu, ale również nas policjantów”. Według st. asp. Nowaka dom w Polsce jest wciąż miejscem bardzo izolowanym, do którego nie wchodzi się łatwo. W trakcie interwencji policjant jest zdany na swój własny subiektywny osąd, a czasem w toku wydarzeń prawidłowa ocena jest bardzo trudna.
Psycholog Magdalena Polsakiewicz-Zielińska zwróciła uwagę na zjawisko zwiększającej się liczby przestępstw z uzyciem przemocy oraz zabójstw z udziałem kobiet. Obecnie w Areszcie Śledczym w Lesznie przebywa około 30 do 40 % kobiet, które są sprawczyniami przemocy, z czego 10 % to osoby, które dokonały zabójstwa na tle przemocy w rodzinie.
Pracę w Areszcie z kobietami zaczyna się bezpośrednio po tym, kiedy doszło do aktu przemocy lub zabójstwa. Aresztantki przyjeżdżają w żałobie, w kryzysie, z ogromnym poczuciem winy. Są przerażone i nie potrafią poradzić sobie z ogromem nieszczęścia jakie je spotkało. Później pojawia się wściekłość i rozżalenie na partnera, który nie dość, że krzywdził je przez całe życie, to nawet teraz zza grobu bierze na nich odwet. Badania Ireny Dybalskiej przeprowadzone już parę lat temu w Zakładzie Karnym w Grudziądzu wskazują, że do zabójstw dochodzi najczęściej w domu. Rzadko dzieje się to w bezpośredniej obronie na atak tyrana domowego. Częściej jest to chęć zapobieżenia agresji z jego strony skutkująca zabójstwem wyniku skumulowanego stresu w jakim żyje kobieta. Już w trakcie terapii okazuje się, że kobiety te cierpią nie rzadko na zaburzenia osobowości, i inne problemy psychiczne co też sprzyja ich izolacji przez sprawcę przemocy. Uzależnione od sprawcy nie szukają pomocy wcześniej. Co ciekawie kobiety, które staja się ofiarami przemocy, a później sprawczyniami, bardzo rzadko mają podobne, traumatyczne doświadczenia z dzieciństwa.  Okazuje się, że coraz częściej kobiety, żyjące w przemocowym związku utrzymują rodzinę.
Kobieta skazana za zabójstwo skupiła się w swoich wypowiedziach na praktycznych zagadnieniach dotyczących skazywania, odbywania wyroków i opuszczania więzienia. Przy skazywaniu kobiet sądy niejednokrotnie podkreślają szczególną rolę kobiety jako żony i matki tym samym wskazując na jej naganne zachowanie podczas popełnienia czynu, nie biorąc w pełni okoliczności, ze szczególnym uwzględnieniem opóźnionego afektu, bardzo rzadko stosowanego w praktyce sądów. Praca nad kobietami skazanymi za zabójstwo na tle przemocy domowej jest utrudniona w warunkach izolacji, brak typowych terapii jakie umożliwia się np. alkoholikom, czy też osobom uzależnionym od narkotyków powoduje w dalszym ciągu  u takich kobiet niską samoocenę, brak poczucia bezpieczeństwa. Niejednokrotnie wieloletnie skazanie kobiety naraża ją na utratę mieszkania, a także nierzadko dzieci. Brak kompleksowej opieki prawno – psychologicznej uniemożliwia podjecie korzystnych decyzji dla przyszłości swoich dzieci i własnej. W dalszej części wypowiedzi pracownica fundacji wskazała również na brak funkcjonalności interwencyjnych ośrodków dla kobiet ofiar przemocy trafiających tam bezpośrednio z domów gdzie zagrożone było życie jej i  dzieci. Skrócony okres przebywania w takim ośrodku od 3 do 6 miesięcy zaburza pracę nad kobietą – ofiarą przemocy. Dotyczy to pracy psychologicznej jak i też prawnej. Niełatwo nawiązać relacje pomiędzy kobietą , a otoczeniem, jest ona nieufna i boi się mówić o tym co przeżyła.. Wiąże się to także ze zmianą placówki szkolnej dla dzieci, co powoduje dodatkowy stres dla matki jak i dziecka. Należy zatem zwrócić uwagę na stworzenie  takich możliwości aby praca nad kobietami – ofiarami przemocy przynosiła wymierne skutki poprawy ich dotychczasowego życia. Uczestnicy debaty mieli okazję obejrzeć fragment filmu A. Titkowa, pt ,, Wybieram Życie’’, który został przygotowany w związku z projektem CPK „Praca i Godne Życie dla Kobiet Ofiar Przemocy”. Uczestniczki programu zarówno odbywające karę pozbawienia wolności w Zakładzie Karnym w Lublińcu jak i te, które nie popełniły zabójstw, opowiadają o swoim życiu, o tym, co wtedy myślały i dlaczego. Jedna z kobiet występujących w filmie, której udało się wyzwolić od znęcającego się partnera, po obejrzeniu spektaklu skazanych kobiet powiedziała: „Widziałam tam momenty swojego życia, widziałam tą cienką nić, która dzieliła mnie od znalezienia się na miejscu dziewczyn z Lublińca”.

Za cpk.org.pl

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

 
%d blogerów lubi to: